Cale Korax kiedyś nosił inne nazwisko. Jego ojciec, Lorin Basto, bogaty i wysoko postawiony urzędnik na Coruscant ubiegał się o stanowisko senatora i miał na to ogromne szanse. Matka, Kara, była rozchwytywaną bywalczynią salonów, którą jednak ciągle męczono pytaniem, kiedy zdecyduje się na potomka. Odpowiadała niezmiennie, że wtedy, gdy będzie miała pewność, że jej syn (to musiał być syn, oczywiście!) będzie wprost idealny.

Cale taki właśnie miał być. Idealny. Ingerencja w genotyp na etapie życia płodowego i intensywna edukacja od trzeciego roku życia sprawiły, że potomek rodziny Basto był "Złotym Dzieckiem", które miało życie zaprojektowane od poczęcia aż do śmierci w podeszłym wieku w otoczeniu wnucząt. Nikt jednak nie przewidział, że w młodym Basto odezwie się krew pradziadka, czarnej owcy, od pokrewieństwa z którą Lorin odżegnywał się przez całe swoje polityczne życie. Coor Basto był awanturnikiem, rebeliantem, złodziejem, kobieciarzem (i nie tylko!) i dokonał żywota przed plutonem egzekucyjnym z uśmiechem na ustach. Za niewinność. Ten charakterek i rezolutność odziedziczył Cale i właśnie to kazało mu w wieku dziwięciu lat odciąć się od wygodnego, lecz odartego z emocji życia, bez słowa wyjść do portu i cichcem zaszyć się w ładowni jedynego statku, na jaki udało mu się dostać. Kapitanem był niejaki Marlow. Chłopaka odkrył dopiero po dwóch tygodniach, gdy ten nieopatrznie dał się złapać pokładowej kamerze. Marlow do dziś zastanawia się, co mu strzeliło do głowy, by przygarnąć szczerego, uśmiechniętego dzieciaka, który zerwał się ze smyczy, ale młody przydawał się, trzeba było mu to przyznać. Przez kolejne cztery lata Cale pokazał smykałkę do włamań, cichego przekradania się w miejsca, do których nikt inny nie potrafił się dostać i wykaraskiwania się krytycznych sytuacji za pomocą jedynego w swoim rodzaju cwaniactwa, bezczelności, niewinnego spojrzenia i nieśmiertelnego "Psze pana...".

Calem kieruje przede wszystkim chęć przeżycia przygody. Zasmakował życia w drodze, niepewności i szaleństw nieznanego dotąd trybu życia i... pokochał to. Wciąż jest młody i niewinny, pełen optymizmu i przekonania o własnej nieśmiertelności. Nikogo jeszcze nie zabił i, jak sam twierdzi, nie zamierza. Nosi jednak ze sobą ogłuszacz, głównie dlatego, że Marlow mu kazał. Nie traktuje zagrożeń do końca poważnie i pewnie kiedyś powinie mu się noga. Na razie jednak niech dzieci będą dziećmi, a Cale właśnie przeżywa największą przygodę swojego życia. Ech, pradziadku, żebyś mnie teraz widział!

(10) Ze "Złotego Dziecka" tak łatwo się nie rezygnuje! Rodzice Cale'a zainwestowali grube miliony kredytów w zaprojektowanie i edukację ich wymarzonego potomka i po jego ucieczce inwestują kolejne miliony, by go odzyskać, oczywiście w jak najlepszej wierze. Jak dotąd udawało mu się skutecznie unikać nadopiekuńczych rodziców. Ale jak długo?

(5) Niektóre włamania były tak spektakularne, że w kilku systemach wciąż poszukują nieuchwytnego złodzieja znanego tylko jako "Pogłos". Opisują go jako wysokiego bruneta, więc pewnie jakiś brunet trafi kiedyś za Cale'a do pierdla. Ech, młody będzie miał wyrzuty sumienia jak stąd na Tatooine...

Cale to wiecznie uśmiechnięty jedenastolatek. Złote włosy, równe białe zęby i połyskujące złotem oczy sprawiają, że ludzie odruchowo ufają mu i nikt nigdy nie podejrzewałby go o jakiekolwiek złe uczynki. To sprawia, że udaje mu się wygadać z większości sytuacji, które w innym przypadku skończyłyby się strzelaniną. Nosi się zwyczajnie, kolorowo, by wtopić się w tłum. Czasem, by ukryć zaprojektowaną przez genetyków urodę żuje czerwieniący dziąsła bezel i poszarza włosy, ale uśmiech i łobuzerski błysk w oku towarzyszą mu przez cały czas.